Maximalistisch schilderij: sterke contrasten en kleuren die elkaar uitdagen

Maximalisme is iets anders dan wanorde

Het maximalisme wordt vaak tot een slogan herleid, meer is beter, wat het geen dienst bewijst. Niet de opeenstapeling definieert het, maar de afwijzing van de neutraliteit. Een maximalistisch interieur neemt uitgesproken kleuren op zich, motieven die elkaar antwoorden, voorwerpen met een geschiedenis, en het doet dat met een bedoeling.

Het verschil met een overvolle kamer zit in één enkel criterium: de compositie. In een geslaagd maximalistisch interieur kan men uitleggen waarom elk ding er staat. In een overvolle kamer niet.

Het schilderij als aanzet

Het is de stijl waarin een doek de interessantste rol speelt: het geeft het palet van de hele kamer. Veel inrichters werken trouwens zo, door van een werk te vertrekken en er daarna de kleuren van de textiel en de muren uit te halen.

De doeken die hier samenkomen lenen zich daartoe om een meetbare reden: het zijn de rijkste van de catalogus in aantal onderscheiden tinten. Waar een gewoon doek rond twee dominante kleuren draait, draagt elk van deze er vier, vijf, soms zes. Het geeft u dus in zijn eentje het hele palet van een kamer. De meerkleurige doeken zetten die logica voort.

De kamer rond het doek bouwen

De methode is eenvoudig en wordt al lang toegepast. Kies eerst het doek. Bepaal zijn drie dominante kleuren. Gebruik de meest aanwezige voor de grote oppervlakken, de tweede voor de textiel, de derde in kleine toetsen, in accessoires.

Die methode waarborgt een samenhang die men niet bereikt door de elementen een voor een te kiezen. Op elke werkfiche van de site wordt het palet van het doek getoond: u kunt de kleurcodes dus rechtstreeks noteren en meenemen naar de schilder of de stoffeerder.

De maximalistische galerijmuur

In tegenstelling tot het wabi-sabi, dat één werk per kamer vraagt, houdt het maximalisme van ensembles. Drie regels om het te doen kloppen.

Eerst een rode draad: een gemeenschappelijke kleur, of een gemeenschappelijk formaat, of een gemeenschappelijke techniek. Zonder die draad leest het geheel als een hoop.

Daarna duidelijk verschillende afmetingen. Drie doeken van vergelijkbaar formaat maken aarzeling; één groot omringd door twee kleine maakt een compositie.

Ten slotte een regelmatige tussenruimte, zelfs in de onregelmatigheid van de maten: houd dezelfde afstand tussen de randen, rond zes centimeter. Onze grote formaten dienen als anker, de kleine formaten als satellieten.

Waar u het plaatst

De woonkamer en de eetkamer zijn het natuurlijke terrein van het maximalisme, want het zijn de kamers waar men ontvangt. De hal werkt ook heel goed: het is een doorgangsruimte, waar de intensiteit niet vermoeit omdat men er niet blijft hangen.

Vermijd de slaapkamer, tenzij u zeker bent van uw tolerantie: sterke contrasten verstoren er bij veel mensen het inslapen. Ons artikel over maximalistische inrichting gaat kamer per kamer op die vraag in.

Welke kleuren samengaan, en welke vechten

Het maximalisme speelt met combinaties, maar niet alle zijn evenwaardig. Drie combinaties geven betrouwbare resultaten.

Eerst de complementaire: blauw en oranje, geel en paars, rood en groen. Ze staan tegenover elkaar op de kleurencirkel, dus elk laat de andere trillen. Het is de spectaculairste combinatie, en de risicovolste als beide in gelijke delen aanwezig zijn. Doseer eerder twee derde tegen een derde.

Daarna de analoge: naburige tinten, zoals roze, rood en oranje. Het effect is zachter maar blijft rijk, en het is de veiligste keuze voor een eerste maximalistische ervaring.

Ten slotte het waardecontrast, los van de tint: heel licht tegen heel donker. Dat geeft de leesbaarheid, en dat is wat het vaakst ontbreekt wanneer een maximalistische muur mislukt. Onze zwart-witte doeken drijven dat principe tot het uiterste.

Wat wel echt vecht: twee sterk verzadigde kleuren van gelijke waarde, naast elkaar, zonder ademruimte ertussen. Het oog weet niet meer waar te landen en de kamer wordt vermoeiend.

Maximalisme en uniek stuk

Er zit een veelvoorkomende tegenspraak in maximalistische interieurs: men zoekt de persoonlijke expressie, en men bereikt haar met voorwerpen die in duizenden exemplaren worden verkocht. Het resultaat is een stijl die van appartement tot appartement op elkaar lijkt.

Een met de hand geschilderd doek lost dat probleem vanzelf op. Elk werk dat hier wordt getoond is een olieverf op katoenen doek, geschilderd in een atelier in de Isère door Régine Gardan, gesigneerd, geleverd met zijn echtheidscertificaat. Niemand anders heeft hetzelfde in huis.